Latem 1944 roku miasto Wrocław zostało ogłoszone twierdzą. Zdobycie go w 1945 roku zajęło Sowietom prawie 3 miesiące. 
     Dwa tygodnie przed szturmem, który rozpoczął się 22 lutego, Wrocław został poddany ostrzałowi artyleryjskiemu ze Wzgórz Trzebnickich. Rosyjskie działa dalekiego zasięgu zostały ustawione w miejscu gdzie stolica Dolnego Śląska widoczna jest jak na dłoni – z Wysokiego Kościoła.
     Nastrój tamtych dni opisuje Paul Peikert w swojej Kronice dni oblężenia:

     8 lutego 1945 - od godziny 20 do godziny 5 rano nasze miasto (Wrocław) znajdowało się pod nieustannym ogniem artylerii bijącej ze wzgórz Wysokiego Kościoła pod Trzebnicą
    11 lutego 1945: Osiem dni temu była najcięższa dotąd noc od początku oblężenia Wrocławia. Z Wysokiego Kościoła pod Trzebnicą strzelały rosyjskie działa dalekiego zasięgu bez przerwy na nasze miasto. 

     To nie jedyny wojenny epizod jaki miał miejsce na terenie naszej gminy. Jacek Domański w książce Budziszyn 1945 wymienia miejscowości gdzie stacjonowali żołnierze przegrupowującej się 2 Armii Wojska Polskiego.
     W pierwszym rzucie w rejon Ozorowic i Wiszni Małej trafiła 9 Dywizja Piechoty, w rzucie drugim w rejon Wiszni Małej trafił 5 Samodzielny Pułk Czołgów Cięzkich.
     6 maja Wrocław skapitulował.

Z podziękowaniem dla Bonawentury Bieniasa